Een puppy is geen kerstcadeau

Voor veel mensen is een puppy het perfecte symbool van de ware Kerstgedachte. Een puppy vertegenwoordigt verwondering, onschuldigheid, overmatige energie, onvoorwaardelijke liefde en hoop voor de toekomst. Dit is wat wij graag aan anderen zouden geven en dat is natuurlijk een goede zaak in deze meer en meer gewelddadige, verschrikkelijke, afstompende en onpersoonlijke wereld. Met Kerst bedenken velen zich dat er belangrijkere dingen zijn, zoals hoop, liefde en het genot van het geven in plaats van het nemen. Veel mensen zien deze waarden verwezenlijkt in een loyaal, liefdevol, onschuldig puppy.

Deze connectie is ook opgemerkt door veel adverteerders en kunstenaars. Beelden van een gezellige Kerstochtend bevatten vaak scènes met daarin een onschuldig kijkend puppy met grote oren dat met de pootjes over de rand van een cadeaubox hangt, zijn ogen gevuld met verbazing en ontzag. Het puppy struikelt vervolgens lieflijk over stapels cadeaupapier, uiteraard tot groot plezier van opgewekte kinderen die zich haasten om het puppy te knuffelen en zich door het puppy heerlijk te laten aflebberen. Pa en Ma glimlachen, wetend dat de ware betekenis van het leven zich voor hun ogen afspeelt. Wat kan er mogelijk mis zijn met dit plaatje?

Niets. Als kunst, als fictie of als advertentie vat het de vele symbolen van de kerstviering perfect samen. Een dergelijke scène heeft de aantrekkingskracht van een mooi schilderij. Als advertentie werkt het perfect: het verkoopt producten, zelfs als deze helemaal niet gerelateerd zijn aan honden of Kerstmis. Als fictie verwarmt het de harten van velen. Wat verkeerd is, is dat echte mensen deze scène te creëren in hun eigen huis, met een echt, levend puppy, wat de rol speelt als een artefact in een mythisch familiedrama.

Ik heb niets tegen hondeneigenaren. Ik heb zelf ook twee honden en ik denk dat de wereld een betere plaats zou zijn als meer mensen een betekenisvolle relatie met een hond zouden hebben. Ik maak me zorgen over de toekomst van deze lieve puppy's die op Kerstochtend als cadeautje onder de kerstboom verschijnen. Ondanks dat de hiervoor beschreven scène onweerstaanbaar aantrekkelijk wordt voorgeschoteld in advertenties, fictie en kunst, belooft de toekomst van de pups die hun leven starten onder de kerstboom als cadeautje hoogstwaarschijnlijk weinig goeds. Veel groeperingen als de 'Humane Society of the United States, experts op het gebied van hondengedrag, de American Kennel Club, PETA, dierenrechtenactivisten, asiels, dierenartsen, gehoorzaamheids- en andere instructeurs en de meeste respectabele fokkers van goede, gezonde honden zijn het sterk met elkaar eens: een echte levende pup moet nooit als kerstcadeautje worden gegeven. Hier volgen enkele redenen:

De sfeer op Kerstochtend is beangstigend voor een puppy

Mensen die de ontwikkeling en het gedrag van honden hebben bestudeerd, hebben ervaren dat pups, net als kinderen, verschillende fasen in de ontwikkeling doormaken. De eerste angst/ontwijkingsfase in de ontwikkeling van een puppy speelt zich af als de pup ongeveer tussen de 7 en 12 weken oud is. Dit is echter ook de tijd dat de pup geestelijk en lichamelijk het beste is uitgerust om een nieuw leven te starten bij een nieuwe familie. De meeste fokkers zijn het hiermee eens. Het is wel belangrijk om de pup gedurende deze kwetsbare tijd niet teveel te omgeven in stressvolle of beangstigende situaties. Als de pup in dit stadium een trauma oploopt, zal het heel erg moeilijk zijn om de daarmee gepaard gaande angst later te overwinnen. kerstman

De ervaring van het puppy dat zijn moeder en nestgenoten moet verlaten en zich moet vestigen in een nieuw huis bij een nieuwe familie kan zijn relatie (lees: vertrouwen) met mensen op latere leeftijd sterk beïnvloeden. De pup kan het beste aan zijn nieuwe familie en nieuwe thuis worden voorgesteld op een rustig en ontspannen moment met een minimum aan harde geluiden, flitsende lichten, gillende kinderen, overgaande telefoons, visite en andere soortgelijke dingen. Kerstochtend is veruit de minst gunstige tijd om een pup aan zijn nieuwe familie voor te stellen.

De timing leert kinderen de verkeerde waarden aan

Veel families besluiten om een huisdier te nemen, zodat de kinderen de juiste normen en waarden kunnen leren van dat huisdier, zoals verzorging, verantwoordelijkheid, liefde, loyaliteit en respect voor levende have. Bedenk je eens wat er met de meeste kerstcadeaus gebeurd! Tegen Valentijnsdag zijn de meesten al gesneuveld, opgeborgen of vergeten. Het is onvermijdelijk dat de opwinding langzaamaan verdwijnt en de aantrekkelijkheid van de cadeaus neemt af in het voordeel van een nieuwe bron van belangstelling.

Een levende pup mag nooit in dezelfde categorie worden geschaard als een kerstcadeau. Kinderen moeten leren dat een levende pup in het gezin wordt opgenomen als een gezinslid dat veel bijdraagt aan het gezin, maar ook veel eigen behoeften heeft waaraan het gehele gezin een bijdrage moet leveren. Een puppy als kerstcadeau zal door de kinderen eerder gezien worden als een object, een speelgoedje, in plaats van een gezinslid. Op deze manier gaan de waardevolle lessen die een huisdier uw kinderen kan leren verloren.

Een goede fokker zal een puppy nooit meegeven op Kerstochtend

Verantwoordelijke fokkers, die de gezondheid en het gedrag van hun pups zo goed mogelijk garanderen en die zich bewust zijn van de huidige kynologische kennis op het gebied van gezondheid, genetica, socialisatie en ontwikkeling, weten allang dat Kerstochtend een slechte tijd is om de pup mee te geven aan de nieuwe eigenaar. Als je een fokker vindt die wel bereid is de pup op Kerstavond mee te geven, zodat je het op Kerstochtend onder de kerstboom kunt leggen, laat dat dan een waarschuwing zijn dat de betreffende fokker niet de juiste kennis in huis heeft om honden te fokken en te verkopen.

Je kunt het beste op zoek gaan naar een fokker die genoeg weet over het ras dat hij fokt en die de moeite neemt om de puppykopers te screenen en de pups alleen meegeeft onder de voorwaarden die hij stelt. Als je een fokker treft die duidelijk deze eisen niet stelt, dan kun je het beste op zoek gaan naar een andere fokker.

Het opgroeien van de pup en zijn behoeften

Veel mensen hebben een geromantiseerd beeld van het bezitten van een hond. Dit beeld wordt versterkt door de warme gevoelens die Kerst bij ons oproept. Veel mensen die nooit een hond hebben gehad, of heel lang geleden een hond hebben gehad, zijn vaak al helemaal vergeten hoe het ook alweer was om een pup te moeten opvoeden. Ze hebben goede herinneringen aan de gezellige tijden met hun pup, stoeiend op het strand of lekker samen voor het haardvuur, met een Frisbee spelen in het park of jagen met je loyale trouwe makker. Deze dingen kunnen zich natuurlijk wel allemaal afspelen tussen de pup en zijn nieuwe baas, maar de meeste mensen zijn vergeten, of hebben nooit echt geweten, hoeveel werk het is om een pup zindelijk te maken en op te voeden, zodat deze zich goed kan gedragen binnen het gezin.

In tegenstelling tot katten, die over het algemeen geen training of socialisatie nodig hebben, heeft een hond de toewijding nodig van op z'n minst één persoon die bereid is de hond te leren welke gedragspatronen van hem verwacht worden onder allerlei verschillende omstandigheden. Veel mensen herinneren zich dat hun hond, die ze hadden toen ze kind waren, helemaal geen opvoeding had gehad, maar gewoon wist wat er van hem werd verwacht. Uiteraard hebben ze destijds als kind helemaal niet in de gaten gehad dat hun ouders voor de opvoeding en socialisatie van de hond hebben gezorgd.

Veel professionals die dagelijks met honden omgaan, noemen dit het "Lassie syndroom". Iedereen hoopt in het bezit te geraken van de fictieve hond die automatisch weet wat er van hem verwacht wordt, zonder dat daarbij enige training om de hoek komt kijken. Met andere woorden: ze willen een hond net zoals Lassie. Ze vergeten dan dat Lassie getraind werd door Rudd Weatherwax, een van de meest vooraanstaande, hardwerkende en succesvolle professionele trainers in de geschiedenis van de Amerikaanse televisie en film. Rudd Weatherwax heeft zijn hele leven gespendeerd aan het trainen van "Lassie", zodat deze de dingen deed die zo spontaan overkomen op het witte doek. Geen enkele echte hond is zo.

Echte honden moeten niet alleen zindelijk worden gemaakt - de meeste eigenaren weten dat wel, maar ze moeten ook weten dat de hond niet op het meubilair mag knagen, geleerd moet worden niet te springen en niet speels te bijten, niet over de peuters heen mag rennen, niet mag graven in de tuin, moet komen wanneer hij geroepen wordt en niet het huiswerk of houtwerk mag opeten, geen eten mogen stelen van de tafel, niet mogen grommen naar vreemden in het park of blaffen naar de postbode, moeten leren lopen aan de lijn zonder hun eigenaar mee door de hele wijk te slepen, moeten leren dat hun teennagels en haar geknipt moeten worden zonder de trimmer te bijten, geen speelgoed van de kinderen mogen stelen, niet mogen grommen naar de schoonmoeder van het baasje, moeten leren zitten, blijven en liggen wanneer ze dat wordt opgedragen door hun baas en moeten wachten tot hun baasje zegt dat ze weer mogen opstaan en verder mogen gaan (essentiële commando's inzake de veiligheid van de hond), ze moeten leren dat ze niet mogen ontsnappen door de voordeur of uit de tuin of auto mogen rennen als het baasje even een paar seconden niet oplet. Al deze dingen en nog veel meer zijn geen natuurlijk gedrag bij honden. De honden moeten dit leren van hun baasjes die daar veel tijd aan moeten spenderen en veel moeite voor moeten doen.

De reden dat ik dit meld is, omdat nieuwe baasjes die geen flauw idee hebben hoeveel werk het eigenlijk met zich meebrengt om een pup te trainen, op te voeden en te socialiseren, de grootste bijdrage leveren aan een groot nationaal probleem: het probleem van jonge honden die door hun eigenaren naar het asiel worden gebracht of ter herplaatsing worden aangeboden voordat ze 1 jaar oud zijn. Ongetrainde en niet gesocialiseerde pups mogen dan lief en natuurlijk zijn, maar dat blijven ze maar een paar weken (als ze dat al halen). Dan beginnen ze te zorgen voor problemen. Vroeg of laat worden ze zelfs een gevaar voor zichzelf of hun gezin en hun buren.

Vaak gebeurt het dat een hond tussen de 7 en 14 maanden naar het asiel wordt gebracht of naar de dierenarts voor euthanasie, omdat het een hond met grote gedragsproblemen betreft. Soms worden ze naar een opvang gebracht in de hoop dat ze een nieuw baasje zullen vinden (wat meestal niet gebeurd, want wie wil er nu een onopgevoede en niet gesocialiseerde volwassen hond?). Vaak is de hond al volwassen en vreselijk puberig, heeft misschien al een gezinslid gebeten of een van de kinderen bedreigd. Sommige onopgevoede honden eindigen in de grill van een auto of hebben op jonge leeftijd al in verschillende gezinnen gebivakkeerd, waar eigenlijk niemand de hond onder controle had en de hond uiteindelijk in de 'death row' in het asiel beland.

Tragisch genoeg hebben deze honden, die al generaties bekend staan als 'man's best friend', nooit een kans gehad. Volgens de statistieken die worden bijgehouden door de Humane Society of the United States, haalt het merendeel van de pups en kittens die in Amerika worden geboren nooit hun tweede verjaardag. Ze overlijden na te zijn aangereden door een auto, door euthanasie door de eigenaar, door uithongering of raken dodelijk gewond in een gevecht met een ander dier (inclusief wilde dieren), na te zijn weggelopen bij hun baasjes, ze worden naar asiels of dierenartsen gebracht, waar men ze laat inslapen, dit alles meestal voordat het dier zijn tweede levensjaar bereikt.

It's the right thing to do

"Kerstpuppy's" zijn meestal impulsaankopen onder invloed van de Kerstgedachte, maar zonder na te denken over de gevolgen en zonder zich af te vragen of men wel bereid is de benodigde toewijding te geven. Het is beter om een pup te kopen in een minder emotioneel getint jaargetijde, zodat de beslissing om een hond te kopen minder impulsief en meer doordacht is, en niet onder de invloed van de Kerstgedachte die weer verdwijnt op het moment dat ook de lichtjes en kerstballen weer in de doos verdwijnen.

Als je echt van plan bent om een pup te kopen voor Kerst, overweeg dan dit alternatief: koop een riem, een halsband, een goed boek over het opvoeden van een pup, een tegoedbon voor een onderzoek bij de dierenarts, een tegoedbon voor een puppycursus bij de lokale hondenschool, een boek of video die beschrijft waarop je moet letten bij het kiezen van het juiste ras en het kiezen van een goede fokker of geef een abonnement cadeau op een hondenmagazine. Pak deze cadeaus in en leg ze onder de kerstboom. Wanneer de gezinsleden deze verschillende puzzelstukjes uitpakken, zal hun blijdschap en verwachting groeien. Ze zullen langzaam gaan begrijpen wat het cadeau is! Nadat de kerstboom is afgetuigd en de Decemberdrukte voorbij is, kan de familie nogmaals genieten van de verwachting en opwinding terwijl ze discussiëren over het selecteren van een ras, een fokker, gezamenlijke toewijding aan en investering in het welzijn van het nieuwste gezinslid. Het zal een project zijn van de hele familie. Dit zal het genot van de nieuwe pup zeker niet verminderen, dat kan ik je garanderen. Het zal juist dat genot vele malen versterken! En natuurlijk is het een betere start voor zowel de pup als voor de relatie op lange termijn tussen de pup en zijn nieuwe baasjes. Een hond met een goede introductie in zijn nieuwe gezin heeft een veel betere kans om een levenslang maatje te worden in plaats van te belanden in de tragische statistieken.

Geschreven door Ruth Ginzberg in 1993, gepubliceerd op www.petrescue.com en vrij vertaald door Rianne Temmen.
The Terrier Times december 2005